Είμαι η Μάγδα 43 ετών και πάσχω και εγώ από Parkinson 
Από τα 30 μου προσπαθώ  να αντιμετωπίσω την ασθένεια  χωρίς να χάσω  το κουράγιο μου, ελπίζοντας πάντα για την διάγνωση.
Προσπάθησα να σταθώ στα πόδια μου και να συνεχίσω την  ζωή  μου όσο πιο φυσιολογικά μπορούσα χωρίς να μεταφέρω στο σπίτι και στην οικογένεια μου μια αρρωστημένη ατμόσφαιρα.
Δεν άφησα να με επηρεάσει η κατάσταση μου παρόλο που μου στερούσε λίγο λίγο το δικαίωμα της επιλογής του τρόπου ζωής μου. Ήξερα καλά πως έπρεπε να κάνω αυτό που μισούσα περισσότερο στη ζωή μου, να συμβιβαστώ  με τα  γεγονότα. Το στάδιο που βρίσκομαι τώρα είναι αρκετά προχωρημένο, αλλάζω τα φάρμακα και κάνω συνδυασμούς αρκετά συχνά μέχρι να βρω ότι με κάνει λιγότερο υπερκινητική ή δυσκίνητη. Όμως τις λίγες ώρες της ημέρας που αισθάνομαι καλά ξεχνάω τις κράμπες, το τσίτωμα, την ακαμψία, το μάγκωμα των άκρων, της γνάθου, το τράβηγμα  της γλώσσας και το μόνο που βλέπω είναι η φωτεινή πλευρά της ζωής.
Αυτό που με ενοχλούσε και με ενοχλεί πάρα πολύ είναι πως η ασθένεια αυτή με κάνει να χάνω την σοβαρότητα μου και σε πολλές περιπτώσεις την αξιοπρέπεια μου όταν με περνάνε για μεθυσμένη ή για σαχλοκούδουνο με τις ακούσιες κινήσεις που δεν μπορώ να τις ελέγξω. 
Πιστεύω ότι η καλύτερη θεραπεία είναι η καλή ψυχολογία και η συμμετοχή μας σε πράγματα και καταστάσεις της καθημερινότητας με όποιο τρόπο μπορούμε.
Είναι η πρώτη φορά που θα έρθω κοντά με άλλα άτομα με την νόσο αλλά αισθάνομαι ότι με όποιον  ή όποια επικοινωνήσω  θα είναι σαν να γνωριζόμαστε χρόνια  σαν φίλοι από τα παλιά.